Detacheren vs. uitzenden: zo zit het écht, inclusief het grijze gebied en de impact van de nieuwe cao’s

Detacheren vs. uitzenden: zo zit het écht, inclusief het grijze gebied en de impact van de nieuwe cao’s

Detacheren en uitzenden worden in de praktijk nog vaak door elkaar gehaald. Beide vallen onder de Waadi, beide hebben te maken met drie partijen (werkgever, medewerker, opdrachtgever) en beide vervullen een flexvraag. Toch verschillen de werkvormen wezenlijk van elkaar. Met de komst van een eigen cao voor detacheerders en de nieuwe uitzendcao’s voor de ABU en NBBU wordt dat onderscheid eindelijk ook formeel zichtbaar.

In dit artikel leggen we de verschillen uit, zoomen we in op het grijze gebied dat organisaties in de praktijk nog regelmatig ervaren en laten we zien welke impact de nieuwe cao’s hebben op beide werkvormen. Tot slot krijg je een kort stappenplan om deze ontwikkelingen goed te implementeren.

Het fundamentele verschil in één zin

Uitzenden draait om flexibiliteit van arbeid. Detacheren draait om continuïteit van expertise. Dat verschil wordt zichtbaar in het soort contract, de duur van opdrachten en de manier waarop werkgeverschap wordt ingevuld.

Wat is uitzenden?

Uitzenden is gericht op snelle inzetbaarheid en flexibiliteit.

• Medewerker werkt vaak met uitzendbeding
• Contracten zijn tijdelijk en variabel
• Opdrachten zijn korter en wisselen vaker
• Inlenersbeloning is verplicht
• Minder structurele investering in opleiding
• Loondoorbetaling en risico’s liggen beperkt bij de werkgever

In de nieuwe uitzendcao’s (ABU/NBBU) ligt de nadruk op meer zekerheid, hogere lonen en minder langdurig flexgebruik via fase A en B. Daarmee verschuift het klassieke “flexmodel” naar een stabielere variant.

Wat is detacheren?

Detacheren is gericht op continuïteit, binding en ontwikkeling van professionals.

Kenmerken:

• Medewerker heeft meestal een vast contract bij de detacheerder
• Geen uitzendbeding en geen ketenregeling
• Lange inzet: vaak maanden tot jaren bij één opdrachtgever
• Structurele investering in opleiding, trainingen en certificeringen
• Detacheerder bouwt een eigen arbeidsvoorwaardenpakket
• Loondoorbetaling en risico bij geen opdracht ligt bij de detacheerder

De nieuwe detacheringscao erkent dit voor het eerst formeel. Het introduceert onder andere:

• Het recht op een eigen functie- en salarishuis
• Vergelijking op basis van Total Value of Package (TVP) in plaats van inlenersbeloning
• Ruimte voor het meetellen van opleidingen, leaseauto, ontwikkelbudget en andere voorzieningen
• Een koppeling met Wtta-compliance

Detacheren wordt daardoor inhoudelijker, zwaarder op werkgeverschap én professioneler ingericht.

Het grijze gebied: wanneer is iets nu uitzenden of detacheren?

Veel organisaties herkennen de schemerzone tussen beide werkvormen. Bijvoorbeeld:

• Een medewerker heeft een tijdelijk contract bij de detacheerder, maar werkt wel langdurig bij één opdrachtgever
• Een detacheerder noemt zichzelf “detacheringsbureau”, maar werkt feitelijk met uitzendbeding of flexibele opzet
• Een opdrachtgever ziet geen verschil in dienstverlening en vraagt beide modellen door elkaar heen op
• Een professional met een projectmatige inzet vraagt om een leaseauto of opleiding, terwijl dat niet in het uitzendmodel past

De nieuwe cao’s brengen hier meer duidelijkheid in. Dit is de belangrijkste toets:

• Is de medewerker in dienst bij de detacheerder zonder uitzendbeding, met intentie tot continuïteit en structurele investering?
  → Dan valt de constructie onder detachering.
• Is de medewerker flexibel inzetbaar en eindigt het dienstverband als de opdracht stopt?
  → Dan is sprake van uitzenden.

Met de komst van het toelatingsstelsel Wtta wordt die scheidslijn belangrijker dan ooit. Onjuiste toepassing, bewust of onbewust, wordt straks sneller zichtbaar en kan gevolgen hebben voor toelating en compliance.

Nieuws in samenwerking met Flexupdate